نگاهی گذرا به برخی از الزامات و استانداردهای تولید سموم در کشاورزی آمریکا

نگاهی به برخی الزامات استانداردهای تولید سموم در کشاورزی آمریکا.سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده (EPA) تحت قانون فدرال حشره‌کش، قارچ‌کش و جونده‌کش (FIFRA) الزام می‌کند که تمام محصولات آفت‌کش از نظر پایداری ماده موثره(فعال) و مشخصات کیفی محصول، استانداردها را رعایت کنند. هیچ آفت‌کش جدیدی نمی‌تواند فروخته شود مگر اینکه EPA اطمینان حاصل کند که محصول، تمام الزامات را رعایت کرده است.

*غلظت پایدار*
EPA برای تولیدکنندگان الزام کرده است که باید غلظت ماده موثره(فعال) در شرایط استاندارد تا دو سال پس از تولید، پایدار بماند. این موضوع تضمین کننده توانایی ماده موثره برای برآورده کردن ادعای روی برچسب در طی مدت انبارش و قابل اتکا بودن در زمان کاربرد در مزرعه است.

*ساختار فیزیکی پایدار*
همچنین این سازمان EPA این الزام را به‌وجود آورده است که محصول علاوه بر غلظت ماده موثره باید از نظر فیزیکی برای دو سال پایدار بماند (به‌عنوان مثال، به‌صورت یک توده غیرقابل برگشت یا ذرات معلق در حلال دیده نشود.)

برای دستیابی به این منظور، تولیدکنندگان باید نتایج آزمون‌های پایداری فیزیکی که EPA در موردشان بحث کرده را برای اثبات اینکه محصول به‌صورت فیزیکی پایدار باقی می‌ماند را قبل از فروش ارسال نمایند.
این آزمایشات نشان می‌دهد که افزودنی‌هایی(مواد بی‌اثر) که به ماده موثره اضافه می‌شود تا چه میزان می‌تواند آن محصول را به حالت مخلوط، معلق و یا پخش نگه دارد؟ اگر مواد بی‌اثر تخریب ‌شوند یا به مقدار ناکافی استفاده شوند، ممکن است منجر به جداشدگی زودرس محصول یا حتی خرابی شود. به عنوان مثال، هنگامی که در معرض دمای انجماد قرار می‌گیرند، ماده فعال ممکن است متبلور شده و از حالت تعلیق خارج شود یا ته‌نشین شود و پس از ذوب و مخلوط‌سازی مجدد، دوباره معلق نشود.

از این رو، تولیدکنندگان باید سطح مواد بی‌اثر را بهینه‌سازی کنند تا محصولی با ویسکوزیته به اندازه کافی بالا ارائه دهند که پایدار و قابل مخلوط‌سازی مجدد باشد، اما نه آنقدر چسبناک که پمپ کردن یا ریختن آن دشوار باشد.

درست است که هدف از افزودنی‌هایی که به ماده موثره اضافه می‌شوند پایدار کردن محصول است، اما نگهداری در شرایط نامناسب به‌طور قابل پیش‌بینی می‌تواند منجر به تغییراتی در فرمول و غلظت آن ‌شود که باعث ناپایداری محصولات می‌گردد.

به‌عنوان مثال، محصول ممکن است غلیظ شود که این به‌علت تبخیر حلال است و این باعث می‌شود که ریختن محصول دشوار شود یا باعث شود ذرات به هم چسبیده و نازل‌ها مسدود گردند. به نوبه خود، این مسائل می‌تواند باعث اختلاط ضعیف، مشکلات کف کردن و پراکندگی و تعلیق ضعیف روغن‌ها و ذرات جامد در رقیق‌سازی هنگام سمپاشی شوند.

*تاثیر انواع فرمولاسیون بر پایداری محصول*

طبق تعاریف، فرمولاسیون مخلوطی است که حاوی مواد فعال و اجزای بی‌اثر مؤثر و پایدار می باشد.
اما تولیدکنندگان اول باید باید تصمیم بگیرند که کدام نوع فرمولاسیون را برای ماده فعال ترجیح می‌دهند و سپس مواد بی‌اثر مجاز و مناسب را برای تهیه فرمولاسیون‌های خود انتخاب کنند.

وقتی مردم از محصولاتی فراتر از عمر مفیدشان استفاده می‌کنند، ممکن است محصولات با مشکلات دوزینگ، رقیق‌سازی ضعیف، از دست دادن قدرت یا مشکلات حین سمپاشی مواجه شوند. هر نوع فرمولاسیون از نظر ترکیب، منحصربه‌فرد است و پاسخ آن به شرایط مختلف نگهداری می‌تواند بسیار متفاوت باشد. به‌عنوان مثال، محلول‌های مایع — مانند مایع قابل حل (SL) یا کنسانتره قابل امولسیون (EC) — تمایل دارند که پایدارتر از یک فرمولاسیون چند فازی — مانند کنسانتره سوسپانسیون (SC) یا کنسانتره امولسیون در آب (EW) — باشند. یک فرمولاسیون چند فازی شامل ذرات ماده فعال جامد است که در آب معلق هستند یا ذرات ماده فعال فاز روغن که از قبل در آب امولسیون شده‌اند. اما تحت شرایط نگهداری بد، محصولاتی که معمولاً پایدار هستند ممکن است برای استفاده ادامه‌دار نامناسب شوند.